Het leven: vieren en rouwen. Anne-Marie Verlinden † 20-10-2018

Het leven, vieren en rouwen.

Anne-Marie Verlinden † 20-10-2018

Wat je ervaring ook is, hoe sterk je ook in schoen staat,
als er iemand sterft, staat alles even stil.
Op 20 oktober 2018 overleed mijn moeder op 73-jarige leeftijd. Onze relatie was zacht uitgedrukt complex.
Om haar te eren deel ik hier mijn afscheidsrede aan haar.

Mama

Hier zijn we dan, samen, net voor jouw laatste afscheid.

We hebben er niet echt over gepraat, jij en ik.
Hoe jij dat zou willen, dat afscheid.
Ik mocht je niet in een doos steken, anders kwam je spoken.

Dat wel, maar verder: Wie? Waar? Hoe?
Alleen met je kinderen, je zus en broer, … ?
een groot feest?  hoor ik sommigen denken…
misschien, … en misschien ook niet.

De keuze die Jorge en ik maakten bracht ons hier, in deze kring.

De afgelopen dagen waren bijzonder, waarin ik meer met je sprak, dan de afgelopen maanden. Een vreemde gewaarwording, een aparte verbinding.
Ik voelde je heel nabij, je opluchting, je angst, je regrets, en gisteren uiteindelijk het loslaten.

Oprecht dankbaar ben ik voor deze laatste dagen. Het praktisch geregel hield me recht. Elke dag was ik bezig om jouw afscheid te regelen. Iedereen had verzoeken. Jorge en ik puzzelden alles in elkaar.

Ik zag je bijna elke dag. Je veranderde onder mijn ogen:
van pijn en verdriet, over opluchting en bevrijding, naar geluk en sereniteit.

Ik vroeg je raad, herinnerde me zovele momenten, liet de film van gesprekken en gebeurtenissen voor mijn geestesoog afspelen.

En vooral, ik voelde je om me heen. Ik voelde jouw echte zelf langzaam opborrelen en laag voor laag, het leed verdwijnen.

Het was verassend helend, als een rouwproces, in versnelling.

En dat is, naast een natuurlijk verdriet,
waar ik zo dankbaar om ben, om wat ik nu voel:
een diep geluk dat jij vrij bent, van pijn, van verdriet.
Dat je kan rusten, herbronnen, kan bezinnen en genieten,
dat je kan plannen en dromen,…

Ik laat straks alles los wat aards is, en omarm vanaf nu enkel de diepe wijsheid die je in je droeg, je oneindige trouw en de liefde die je altijd diep in je hart droeg.

Zodat de opluchting en de vrede, de vrijheid en de mogelijkheden op ieder van ons gezicht kan worden getoverd met een brede glimlach.

Repose-toi bien maintenant, on se reverra, maman!